Schaatsen op de Oostvaardersplassen, januari 2011

Die Wim de Bie rechts, dat ben ik. Links Evert van Benthem (Remco).Wanneer vriend Joost, tegenwoordig woonachtig te San Francisco, voor een weekje terug is op zijn geboortegrond, en het blijkt te hebben gevroren, dan wil hij maar één ding, en dat is:

Schaatsen Op Natuurijs

Remco en ik wilden graag slachtoffers zijn van deze oerdrift, dus een afspraak was gauw gemaakt. Na enig gepuzzel op internet bleken we dooivrij te kunnen opstappen op de Oostvaardersplassen aan de rand van Flevoland, tussen Almere en Lelystad.

De Oostvaardersdijk. Rechts het IJsselmeer, links de Oostvaardersplassen.Op 6 januari hebben we ons, opgejaagd door kuddes hongerige Heckrunderen en Konikpaarden, op het ijs gewaagd. Het was prachtig! Schaatsen kan ik nog steeds niet echt, maar dat mocht de ijspret en het genot van de wijdse ruimte en de natuur niet drukken.

(Klik op de plaatjes voor vergotingen.)

Queyras & Vercors, sept 2010

We wilden graag naar Frankrijk. Bestemming gespot op internet: Valpreveyre, een mini-piepklein-dorpje in de Queyras, een natuurgebied diep in de Alpen, bij de grens met Italië. Met een wild-woeste camping met warme douches als enige en noodzakelijke luxe.
queyrasDe Queyras, een ruig berggebied
Na een voorspoedige reis, een week stokbrood en vele hoogtemeters, hadden we het gebied in de smiezen en wilden we iets nieuws zien. De Vercors werd onze bestemming voor deel 2 van de vakantie. Ook Alpen, maar lager en vooral anders. Niet gewoon duidelijke dalen met bergen eromheen, maar plateaus en kliffen en vreemde dorpjes en wegafzettingen en zo. Veel bos ook.
vercorsMidden in de Vercors
Ga voor mooie foto’s naar het album Queyras & Vercors 2010.

Ballonvaren, juni 2010

Telefoontje: of we zin hebben ’s avonds mee te varen met een ballonvlucht…

Gauw een windjack gepakt, in de auto naar Hotel blablabla te Breda, en met een busje van Ad Ballon naar de opstijglocatie in Etten-Leur.

Rond 21 uur hangen we in de lucht, om zachtjes te zweven richting de Belgische grens. Met medeneming van een paar boomtoppen landen we een uur later toch nog zachtjes in een weiland bij het altijd bruisende dorpje Galder.

Bekijk de exclusieve fotoreportage:

Hier een filmpje van de laatste minuten en de landing:

Remco en Matthijs in Nepal, okt 2009

In oktober 2009 zijn Remco en ik in Nepal geweest. Hieronder een kort overzicht van onze belevenissen. Of ga direct naar onze fotogalerij van Nepal om meteen alle foto’s te zien. (Achter elk plaatje gaat een album schuil.)

Na een grondige voorbereiding die liep via visa-bureaus, consulaten, vaccinaties en natuurlijk de onvermijdelijke Bever-Zwerfsport konden we op 30 september vertrekken. De eerste nacht moesten we in Delhi doorbrengen, een goede gelegenheid om te wennen aan plaknachten en aan ratelende waterpompen onder het raam. De volgende dag vlogen we door naar Kathmandu, waar de laatste dag van het Dasain-festival gaande was: het grootste nationale feest van Nepal. Met onze neuzen in de boter konden we zodoende kennismaken met een extra chaotische stad. Kathmandu heeft tegenwoordig alles wat je van een moderne derde wereldstad mag verwachten: smog, verkeerschaos en vuil op straat.kathmandu-wereldstadKathmandu wereldstad

bootjevarenBootjevaren bij PokharaReden genoeg voor ons om meteen naar Pokhara door te reizen, de tweede stad van het land, maar 100 keer aangenamer dan Kathmandu. Gelegen aan een meer en aan de voet van hoge Himalaya-ketens, ingesteld op reizigers, is het een paradijs om op adem te komen. De eerste week van onze vakantie hebben we aldus in Pokhara doorgebracht om te acclimatiseren. En om de laatste moessonregens uit te zitten, die op de valreep een apocalyptische hoeveelheid water over de stad uitstortten.

remco-in-de-bergenRemco in de HimalayaIn de tweede en derde week van onze reis zijn we het Annapurna-massief ingeweest. Beladen met flinke rugzakken hebben we 15 dagen door een indrukwekkend landschap getrokken. Aan alle kanten omgeven door steile bergwanden zijn we naar de voet van de meer dan 8000 meter hoge Annapurna gelopen. De trek is genoemd naar het hart van de hoefijzervormige Annapurna-keten, het Annapurna Sanctuary. Deze hoge vallei wordt door Nepalezen als heilig beschouwd, een plek waar de goden wonen. Toeristen zijn er maar een deel van het jaar welkom, maar dat heeft vooral te maken met de lawines die in de zomer en de winter over de steile hellingen naar beneden razen.

annapurna-rangeDe Annapurna-Range in de ochtendzon

dragers-op-padDragers op het padDe trek was niet alleen een sportieve, maar vooral ook een culturele ervaring - met name in de lagere gedeeltes van de trekking, waar de Nepalezen van elk stukje grond gebruikmaken om in hun levensonderhoud te voorzien. Over kilometers hoogte zie je overal terrassen die in de losse aarde zijn aangelegd om maximaal van het land gebruik te kunnen maken. Het tragische voor de boerenbevolking is dat aardverschuivingen haast dagelijks optreden, altijd weer leidend tot verlies van mensenlevens, huizen en landbouwgrond. De wandelpaden in dit middelgebergte gelden al eeuwenlang als hoofdwegen - er is geen gemotoriseerd verkeer in het grootste deel van Nepal. Om die reden is de manier van trekken zoals wij dat graag doen (van lodge naar lodge) al eeuwen voordat de eerste westerlingen in Nepal kwamen in de cultuur ingebed: het zijn de dragers die met hun nekbanden het transport van landbouwproducten, bouwmaterialen, grondstoffen - eigenlijk alles - mogelijk maken.

bhaktapurDe oude koningsstad BhaktapurDe laatste week van onze reis hebben we in de Kathmandu-vallei doorgebracht, op zoek naar de speciale plekken van de stad en de omgeving (en natuurlijk donsjacks van 40$, CD’s voor 1$ en Tibetaanse ‘kostbaarheden’ voor 50ct). Op 30 oktober was het alweer tijd om het vliegtuig naar huis te pakken. Maar we gaan weer terug!

Meer foto’s op onze fotogalerie van Nepal.